Τετραετής πόλεμος κατά του Αντιγόνου

Από τα Εκβάτανα πήγε στην Περσέπολη. Αφού εγκατέστησε σατράπες σε διάφορες ασιανές σατραπείες, έφυγε για τη Σουσιανή. Εκεί διόρισε σατράπη τον Ασπίδα στη θέση του Σελεύκου. Παρέλαβε τους θησαυρούς και πήγε στη Βαβυλώνα. Εδώ συγκρούστηκε με το Σέλευκο, ο οποίος σε λίγο, φοβούμενος μην πάθει ό,τι και ο Πείθωνας, δραπέτευσε στον Πτολεμαίο. Διόρισε σατράπη Βαβυλωνίας τον Πείθωνα του Αγήρα, και το Νοέμβριο του 316 έφυγε εσπευσμένα στις δυτικές χώρες. Διαχείμασε στη Μαλλόν.

Ο Αντίγονος κατέστη πλέον ο ισχυρότερος των στρατηγών του Μ. Αλεξάνδρου, ελέγχοντας όλες τις χώρες από την Ινδική ως τη Μεσόγειο. Ευτύχησε να έχει συμπαραστάτη γιο κοσμούμενο –παράλληλα με τα μεγάλα του πάθη– από εξαίρετα πολεμικά προτερήματα, τον περίφημο Δημήτριο. Τον ευνόησε και το γεγονός ότι εξέλιπαν και όλοι οι σημαντικοί αντιπρόσωποι του βασιλικού οίκου.

Η εκτεταμένη αυτή, όμως, κυριαρχία του στην Ασία δεν έμελλε να κρατήσει πολύ. Οι άλλοι στρατηγοί δε θ’ ανέχονταν την υπεροχή του. Κάποτε θα συνασπίζονταν εναντίον του. Γνώριζε ότι δε θα υποκύψουν στις δικές του φιλοδοξίες, επιδιώξεις κι εξουσία ο πανίσχυρος δυνάστης της Αιγύπτου Πτολεμαίος, ο δυνάστης της Θράκης Λυσίμαχος και ο άρχοντας της Μακεδονίας, της Ηπείρου, της Θεσσαλίας και του πλείστου της Ελλάδας Κάσσανδρος.

Κινητήριος μοχλός τής κατά του Αντιγόνου συμμαχίας ήταν ο Σέλευκος. Πρώτα έπεισε τον Πτολεμαίο, έπειτα τους Κάσσανδρο και Λυσίμαχο. Μαζί τους ήταν και ο σατράπης της Καρίας Άσανδρος. Στις αρχές του 315 άρχισε ένας πόλεμος που κράτησε 4 χρόνια. Θέατρο του πολέμου αυτού ήταν η Ασία, η Ευρώπη και η Αφρική. Πρώτη ενέργεια του Αντιγόνου να κατασκευάσει αξιόμαχο στόλο στη Ρόδο, στην Κιλικία και στη Φοινίκη. Πρώτες κινήσεις του Αντιγόνου: επιχείρησε να καταλάβει την Τύρο, έστειλε τον ανιψιό του Πτολεμαίο στη Μ. Ασία για να καταβάλει τον Άσανδρο, τον δε Αριστόδημο στην Πελοπόννησο για να συμμαχήσει με τους Πολυσπέρχοντα και Αλέξανδρο και να καταργήσει το κράτος του Κασσάνδρου.

Κινήσεις από την πλευρά της συμμαχίας: ο Πτολεμαίος έστειλε το Σέλευκο για να καταλάβει την Κύπρο, ο Κάσσανδρος εξουδετέρωσε στην Πελοπόννησο τις επιδιώξεις του Αριστόδημου, ο Άσανδρος πήρε ενισχύσεις από τον Πτολεμαίο της Αιγύπτου και ματαίωσε την αποστολή του Πτολεμαίου, ανιψιού τού Αντιγόνου. Ακόμη: Παρά την 8μηνη πολιορκία της, η Τύρος δεν έπεφτε, ενώ ο στόλος του Αντιγόνου κατατροπώθηκε από τον αιγυπτιακό στα παράλια της Λυκίας. Έτσι είχαν τα πράγματα στα τέλη του 315.

Κατά το 314 τα πράγματα για τον Αντίγονο πήγαν καλύτερα. Ο Αριστόδημος στην Πελοπόννησο, με τη βοήθεια των Αιτωλών, αποκατέστησε τα πράγματα, το φρούριο της Τύρου καταλήφθηκε και εγκαταστάθηκε σ’ αυτό φρούραρχος ο Δημήτριος, ο ίδιος δε ο Αντίγονος εξόρμησε στη Μ. Ασία και παραχείμασε στις Κελαινές της Φρυγίας.

Κατά το 313: Ο Αντίγονος δάμασε τον Άσανδρο και ματαίωσε τη σύμπραξη του Λυσιμάχου με τους συμμάχους του, διότι αποστάτησαν οι ελληνικές πόλεις του Ευξείνου και ο βασιλιάς των Οδρυσών Σεύθης. Μόλις στο τέλος του 313 κατάφερε ο Λυσίμαχος να δαμάσει εν μέρει αυτούς. Ο Κάσσανδρος αναγκάσθηκε να πολεμήσει κατά των Ηπειρωτών που στασίασαν (τελικά τους υπέταξε) και κατά των ενισχύσεων που έστειλε στην Ελλάδα ο Αντίγονος. Ο Πτολεμαίος της Αιγύπτου ασχολήθηκε με την καταστολή δύο μεγάλων στάσεων, της Κυρήνης και των Κυπρίων ηγεμόνων, που πιθανότατα υποκίνησε ο Αντίγονος. Έτσι κατέστη ο κύριος ανταγωνιστής του Αντιγόνου στην Ασία, αναγκάζοντάς τον να εγκαταλείψει τις επιδιώξεις του στην Ευρώπη.

Την άνοιξη του 312 ο Πτολεμαίος με ισχυρό στρατό έφτασε και στρατοπέδευσε στη Γάζα. Μόλις το έμαθε ο φρούραρχος της Τύρου Δημήτριος, όρμησε εναντίον του. Παρά τη γενναιότητα που επέδειξε έπαθε συντριβή, με τεράστιες απώλειες σε άνδρες, αξιωματικούς και αποσκευές. Ο Δημήτριος μετέβη στην άνω Συρία κι από εκεί στην Κιλικία, για να ζητήσει από τον πατέρα του νέα στρατιά. Βλέποντας ο Σέλευκος ότι ο δρόμος προς τη Βαβυλώνα ήταν ανοιχτός και γνωρίζοντας ότι οι κάτοικοι της περιοχής τον αγαπούσαν, πήρε από τον Πτολεμαίο λίγες δυνάμεις και εισήλθε θριαμβευτής στην πόλη. Εξεστράτευσε εναντίον του ο φίλος του Αντιγόνου, σατράπης της Μηδίας, Νικάνορας με σημαντικές δυνάμεις. Ο Σέλευκος, όμως, επιτέθηκε αιφνιδιαστικά τη νύχτα και τον κατατρόπωσε. Στην κυριαρχία του Σελεύκου περιήλθαν η Μηδία, η Περσίδα και η Σουσιανή.

Ο Δημήτριος με νέο στρατό επανήλθε στην άνω Συρία και κατατρόπωσε τον απεσταλμένο του Πτολεμαίου Κίλλη. Σε λίγο κατέβηκε στη Συρία ο Αντίγονος με όλη του τη δύναμη. Ο Πτολεμαίος θεώρησε φρόνιμο να επανέλθει στην Αίγυπτο. Ο Αντίγονος αρκέστηκε να εκκαθαρίσει την περιοχή από μερικές εστίες αντίστασης Αράβων, κυρίως τους Ναβαταίους. Μετά έστειλε το γιο του Δημήτριο κατά του Σελεύκου. Ο Δημήτριος μπήκε στη Βαβυλώνα και κυρίευσε τη μία από τις δύο άκρες της. Επειδή η άλλη επέμενε ν’ αντιστέκεται, επέστρεψε, άγνωστο γιατί, στη Συρία, αναθέτοντας την ολοκλήρωση της κατάληψης της πόλης στον Αρχέλαο.

Αυτά συνέβησαν στο ανατολικό μέτωπο κατά το 312. Στην Ευρώπη κατά το έτος αυτό ο Λυσίμαχος δεν αναφέρεται καθόλου. Ο Κάσσανδρος, όμως, έχασε εδάφη. Στο τέλος του προηγούμενου έτους ο Πτολεμαίος (ανιψιός του Αντιγόνου) κυρίευσε εύκολα την Εύβοια, τη Βοιωτία, τη Φωκίδα, τη Λοκρίδα, μεγάλο μέρος της Πελοποννήσου και την Αττική, αναγκάζοντας το Δημήτριο Φαληρέα να διαπραγματευτεί με τον Αντίοχο. Στην Ήπειρο στασίασε ο αδελφός του Αιακίδη Αλκέτας. Νικήθηκε μεν από το Λυκίσκο, αλλ’ ο Κάσσανδρος θεώρησε καλό να ειρηνεύσει μαζί του αφήνοντάς του την Ήπειρο.