Επανάληψη των εχθροπραξιών  -  Συμμαχία Σπάρτης και Περσίας

 Από τις αρχές του 413 ο πόλεμος στην κυρίως Ελλάδα γενικεύτηκε. Ο πελοποννησιακός στρατός υπό τον Άγι εισέβαλε στην Αττική. Αυτή τη φορά οι εισβολείς, καθ’ υπόδειξη του Αλκιβιάδη, οχύρωσαν τη Δεκέλεια και εγκατέστησαν εκεί φρουρά που έμεινε επί 9 χρόνια. Από εκεί εξορμούσαν και λεηλατούσαν συνεχώς την Αττική, αιχμαλώτισαν χιλιάδες δούλους και διέκοψαν την επικοινωνία Αθηνών - Εύβοιας. Κάτω από αυτές τις συνθήκες οι Αθηναίοι αντί να ανακαλέσουν το στρατό από τη Σικελία, έστειλαν και το Δημοσθένη! Το θλιβερό άγγελμα της καταστροφής έφτασε στην Αθήνα τον Οκτώβρη.

     Οι Πελοποννήσιοι, ενισχυμένοι από την καταστροφή της Σικελίας, αντί να φύγουν από τη Δεκέλεια, όπως συνήθιζαν, ετοίμασαν στόλο 100 τριήρων, αποφασισμένοι ν’ αντιμετωπίσουν την Αθήνα και στη θάλασσα. Ταυτόχρονα οι σπουδαιότεροι σύμμαχοι των Αθηνών (Εύβοια, Λέσβος, Χίος, Ερυθρές) άρχισαν διαπραγματεύσεις με τους Σπαρτιάτες. Ο Πέρσης βασιλιάς Δαρείος Β΄ βρήκε την ευκαιρία να επιδιώξει την υποταγή των Ελλήνων της Ασίας. Έστειλε στη Σπάρτη πρέσβεις καλώντας τη ν’ αναμιχθεί στον επικείμενο μεγάλο αγώνα.

      Οι Λακεδαιμόνιοι και παλιότερα επιζητούσαν τη συμμαχία του μεγάλου βασιλιά, αλλά εκείνη η προσπάθεια δεν ολοκληρώθηκε. Τώρα έσπευσαν να δεχτούν τις προτάσεις του Δαρείου και το 412 π.Χ. σύναψαν με τον αντιπρόσωπό του σατράπη της Ιωνίας Τισσαφέρνη δύο συνθήκες. Με τη μία, αυτοί αναγνώρισαν την περσική κυριαρχία στις ελληνικές πόλεις της Ασίας, ο Τισσαφέρνης ανέλαβε να πληρώνει τους μισθούς των πληρωμάτων του πελοποννησιακού στόλου.

    Τα προβλήματα για τους Αθηναίους μεγάλωσαν και πλήθυναν. Στις αρχές του 412 όλα έδειχναν ότι η Αθήνα δεν είχε καμία ελπίδα σωτηρίας.