Θάνατος του Επαμεινώνδα

 Την ώρα που ο Επαμεινώνδας θριάμβευε στη Μαντίνεια και όλα έδειχναν ότι στερεώνει αμετακίνητα την ηγεμονία της Θήβας, ξαφνικά δέχθηκε θανατηφόρο χτύπημα στο θώρακα. Μαζί με το πληγωμένο σώμα του μεγάλου στρατηγού έπεσαν καταγής και τα όπλα των μέχρι στιγμής ακαταγώνιστων μαχητών του. Έτσι σταμάτησε η καταδίωξη των νικημένων. Οι Αθηναίοι, που είχαν αντέξει στην αριστερή πτέρυγα, θεώρησαν τους εαυτούς τους νικητές. Οι νικημένοι συγκεντρώθηκαν στη Μαντίνεια, ισχυριζόμενοι ότι νίκησαν. Νικητές, όμως, στο πεδίο της μάχης αναδείχθηκαν στην πραγματικότητα οι Θηβαίοι. Γιαυτό και οι Λακεδαιμόνιοι ζήτησαν ανακωχή για να θάψουν τους νεκρούς τους.

    Ο τραυματισμένος Επαμεινώνδας μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο. Οι γιατροί είπαν ότι αν αφαιρεθεί το δόρυ από το στήθος του θα πεθάνει. Ο στρατηγός άκουσε ατάραχος την άποψη των γιατρών. Ρώτησε αν σώθηκε η ασπίδα του. Ναι, του είπαν και του την έδειξαν. Μετά ρώτησε για την έκβαση της μάχης. Όταν του είπαν πως ήταν νικηφόρα, ζήτησε να δει τους Ιδολαΐδα και Δαΐφαντο για να τους αναθέσει τη στρατηγία. Όταν του είπαν ότι και οι δύο είναι νεκροί, τότε τους είπε: «Δε σας μένει πλέον τίποτε άλλο ειμή να ειρηνεύσετε με τους εχθρούς». Μετά διέταξε να βγάλουν το δόρυ και σε λίγο πέθανε από ακατάσχετη αιμορραγία, σε ηλικία 56 ή 57 ετών. Ήταν Ιούνιος ή Ιούλιος του 362.