Η "κοινή ειρήνη" του 362 π. Χ.

 Δεν πέρασε πολύς χρόνος από τη μάχη της Μαντινείας και όλοι οι εμπόλεμοι συνειδητοποίησαν την ανάγκη μιας ειρήνης, με τη σύναψη αμυντικών συμφωνιών μεταξύ κρατών με κοινά συμφέροντα. Γιαυτό όλοι, εκτός από τη Σπάρτη, παραιτήθηκαν από εδαφικές διεκδικήσεις ή δέχθηκαν να τις υποβάλλουν σε διαιτησία οσάκις ανακύπτουν. Η Σπάρτη επέμεινε στην επιστροφή της Μεσσηνίας. Η αξίωσή της απορρίφθηκε. Αποχώρησε από τη διάσκεψη. Οι υπόλοιποι προχώρησαν στη σύναψη «κοινής ειρήνης» και συμμαχίας. Ανάλογες συνθήκες συνάφθηκαν το 386, το 375 και το 371 π.Χ. Με αυτές απειλούνταν μεν με κυρώσεις οι παραβάτες της συνθήκης, δεν υποχρεώνονταν όμως οι υπόλοιποι να στραφούν εναντίον του παραβάτη. Αυτό στην παρούσα συνθήκη κατέστη υποχρεωτικό. Ακόμη με τη νέα συνθήκη διευκρινιζόταν η έννοια των διεκδικήσεων με τον όρο ότι τα πράγματα μένουν ως είχαν πριν την μάχη της Μαντινείας (status quo). Επίσης, δεν αναγνωριζόταν σε κανένα κράτος προνόμιο υπεροχής. Έτσι καταργούνταν αντίθετος όρος της «βασιλείου συνθήκης» του 386.

     Πριν συμβούν τα παραπάνω κι αμέσως μετά τη μάχη της Μαντινείας, οι Αθηναίοι, δηλ. το σύνολο των μελών της Αθηναϊκής συμμαχίας, σύναψαν μια αμυντική συμμαχία με το Κοινό των Αρκάδων: τους Αχαιούς, τους Ηλείους και τους Φλιάσιους. Όροι: 1) Τα πελοποννησιακά κράτη θα βοηθούσαν τους Αθηναίους αν δέχονταν επίθεση ή απειλούνταν το δημοκρατικό τους πολίτευμα. 2) Οι Αθηναίοι δεσμεύονταν να βοηθήσουν καθένα από τα συμβαλλόμενα κράτη αν απειληθεί το πολίτευμά του, αν υποστεί επίθεση ή αν εξοριστούν πολίτες του. Την αρχιστρατηγία θα είχε το κράτος που δέχθηκε την απειλή.