ΗΓΕΜΟΝΙΑ ΤΩΝ ΘΗΒΩΝ

Ο Επαμεινώνδας

      Οι Θηβαίοι δεν ανήκαν στις ευγενέστερες ελληνικές φυλές. Επί αρκετό ήταν μειωμένο σ’ αυτούς και το συναίσθημα της ελληνικής αυτονομίας. Το έδειξαν, άλλωστε, και κατά τη διάρκεια των περσικών πολέμων με τη φιλοπερσική τους στάση. Υπήρξαν, όμως, πάντοτε γενναίοι στρατιώτες. Των Θηβαίων ο βίος και η πολιτεία έμειναν για πολύ καιρό άγονοι, ωσότου ξαφνικά αναπήδησε από τα στήθη τους σαν κεφαλόβρυσο το αίσθημα της αυτονομίας και φιλοτιμίας. Ένα από τα εξαίσια προϊόντα αυτής της ηθικής έξαρσης υπήρξε και ο Επαμεινώνδας, άντρας που διέπρεψε για την πολεμική του μεγαλοφυΐα, την πολιτική του επιτηδειότητα και τη ρητορική του δεινότητα.

      Υπήρξε o στυλοβάτης του θηβαϊκού μεγαλείου. Όταν το 371 π.Χ. ανέλαβε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ελληνική ιστορία ήταν ήδη 40 ετών.

      Ήταν γιος του Πολύμνιδος. Καταγόταν από άσημο γένος. Από νέος ασκήθηκε στην πολεμική τέχνη. Επιζητούσε σχέσεις με πολλούς φιλοσόφους, όπως το Θηβαίο Σιμμία και τον Ταραντίνο Σπίνθαρο. Ιδιαίτερα δε συνδέθηκε, του οποίου υπήρξε και μαθητής, με το Λύση, πυθαγόρειο φιλόσοφο από τον Τάραντα, εξόριστο στη Θήβα. Αυτός τον απάλλαξε, συν τοις άλλοις, και από τις ποικίλες προλήψεις της εποχής του.

      Ως χαρακτήρας o Επαμεινώνδας ήταν ταπεινός, ακενόδοξος, αφιλοχρήματος, αδωροδόκητος, πράος και απαλλαγμένος από τα πολιτικά πάθη.

     Συνέβαλε αποφασιστικά, όπως είδαμε, στην απαλλαγή της Θήβας από τη σπαρτιατική εξάρτηση και το τυραννικό καθεστώς. Συνεργάστηκε με τον Πελοπίδα στην ίδρυση και συγκρότηση του περίφημου «ιερού λόχου» που αποτελούνταν από 300 επίλεκτους άνδρες που συνδέονταν ανά δύο με στενή φιλία και αποτέλεσε το κυριότερο όργανο-συντελεστή του μεγαλείου της Θήβας. Προπάντων συνέβαλε στη δημιουργία των τάφρων και στην περίφραξη της εύφορης πεδιάδας στα βόρεια της Θήβας, τροφοδότρας των κατοίκων.