Περιπλοκές. Μεγάλη εθνική συνέλευση στη Σπάρτη

    Ο Αθηναίος ναύαρχος Τιμόθεος, περιοδεύοντας το Ιόνιο, κατέστησε συμμάχους των Αθηναίων την Κέρκυρα και την Κεφαλληνία. Διατάχθηκε να επιστρέψει. Επιστρέφοντας αποβίβασε στη Ζάκυνθο, σύμμαχο της Σπάρτης, κάποιους Ζακύνθιους πρόσφυγες που συνεργάστηκαν μαζί του. Οι Ζακύνθιοι παραπονέθηκαν στη Σπάρτη. Αυτή ζήτησε από την Αθήνα τη διόρθωση του πράγματος, αλλά δεν εισακούστηκε. Έτσι άρχισαν νέες εχθροπραξίες. Το 373 σπαρτιατικός στόλος πολιόρκησε την Κέρκυρα. Οι Κερκυραίοι, βοηθούμενοι και από τους Αθηναίους, ανάγκασαν τους Λακεδαιμόνιους ν’ αποχωρήσουν. Έκτοτε οι Αθηναίοι κυριάρχησαν στο Ιόνιο με τον Ιφικράτη.

    Οι Σπαρτιάτες ένιωθαν ταπεινωμένοι. Στις ήττες το έτος αυτό, 372, προστέθηκαν και φοβεροί σεισμοί και κατακλυσμοί. Δύο πόλεις της Αχαΐας, η Ελίκη και η Βούρα, αφανίστηκαν εντελώς.

       Κάτω από την πίεση αυτών των αποτυχιών η Σπάρτη έστειλε και πάλι στην Περσία τον Ανταλκίδα για να ζητήσει χρήματα και νέα ανάμιξη του μεγάλου βασιλιά. Εκείνος αρκέστηκε να στείλει πρέσβεις και να συστήσει κατάπαυση των εχθροπραξιών. Η Αθήνα ανέκτησε ήδη τη ναυτική της ηγεμονία και συνεπώς δεν είχε κανένα λόγο να καταδαπανάται για τη συνέχιση του πολέμου. Ο πόλεμος μόνο τους Θηβαίους ευνοούσε. Γιαυτό ψηφίστηκε πρώτα από την Αθήνα και σε λίγο από την πλειοψηφία των ναυτικών τους δυνάμεων που ήταν συγκεντρωμένοι στην Αθήνα να γίνουν προτάσεις ειρήνης στη Σπάρτη. Προσκλήθηκαν και οι Θηβαίοι να στείλουν κι αυτοί Πρέσβεις. Έτσι, την άνοιξη του 371 που συνεδρίαζαν στη Σπάρτη οι σύμμαχοί της έφτασαν εκεί και πρέσβεις των Αθηνών, των Θηβών κ.ά. συμμαχικών τους πόλεων. Επικεφαλής των Αθηναίων ήταν οι Καλλίας, Αυτοκλής και Καλλίστρατος, των δε Θηβαίων ο Επαμεινώνδας.

      Δεν έχουμε πολλές ειδήσεις για τα όσα συνέβησαν σ’ αυτό το συνέδριο. Πάντως ο Καλλίας μίλησε ως φίλος των Λακεδαιμόνιων, ο Αυτοκλής τους επέκρινε για το παλιό τους πολίτευμα, ενώ ο Καλλίστρατος τήρησε μέση στάση, λέγοντας ότι και τους δύο τους συμφέρει η ειρήνη. Οι Σπαρτιάτες δέχτηκαν τις προτάσεις των Αθηναίων. Κατά την ώρα, όμως, των νενομισμένων για τη συνθήκη όρκων η Αθήνα και οι σύμμαχοί της ορκίστηκαν καθένας για τον εαυτό του. Οι Λακεδαιμόνιοι, αντίθετα, ορκίστηκαν και για τον εαυτό τους και για τους συμμάχους τους. Ο Επαμεινώνδας δήλωσε ότι η Θήβα θα ορκιστεί και για όλες τις Βοιωτικές πόλεις. Ο Αγησίλαος απαίτησε η Θήβα να ορκιστεί μόνο για τον εαυτό της. Έτσι τα πράγματα περιπλέχτηκαν. Ο Επαμεινώνδας αντιτάχθηκε σθεναρά. Κάλεσε τη Σπάρτη ν’ απαρνηθεί τις ηγεμονικές της αξιώσεις. Αλλιώς ειρήνη δε θα υπάρξει. Δήλωσε δε ότι μόνο αν και η Σπάρτη ορκιστεί μόνο για λογαριασμό της θα πράξει και η Θήβα το ίδιο. Σφοδρή αντιπαράθεση Αγησίλαου - Επαμεινώνδα. Ο πρώτος τελικά διέγραψε από τον κατάλογο τους Θηβαίους δηλώνοντας ότι αυτοί αποκλείονται της ειρήνης.