Η επανάσταση της Θήβας

Ενώ τον Αύγουστο του 335 ξεμπέρδευε με τους βορειοδυτικούς ατίθασους γείτονές του, έρχεται από την Ελλάδα αγγελία ότι οι Θηβαίοι αποστάτησαν και πολιόρκησαν τη μακεδονική φρουρά της Καδμείας.

Έπραξαν τούτο οι Θηβαίοι επειδή πίστεψαν στη φήμη ότι ο Αλέξανδρος όχι μόνο νικήθηκε αλλά και φονεύθηκε. Είχαν την υποστήριξη και της αντιμακεδονικής μερίδας των Αθηναίων. Έτσι, συγκρότησαν εκκλησία, εξέδωσαν ψήφισμα με το οποίο ανακήρυξαν την ελευθερία τους και την αποστασία τους από τον Αλέξανδρο και πολιόρκησαν την Καδμεία. Ζήτησαν τη βοήθεια και όλων των άλλων Ελλήνων, αλλά μικρή ανταπόκριση βρήκαν. Κι ενώ έμειναν μόνοι, σαν κεραυνός ήρθε η είδηση ότι ο Αλέξανδρος κατέφθασε στον Ογχηστό της Βοιωτίας. Σε δύο μέρες οδήγησε το στρατό του στη Θήβα. Ακόμη και τώρα οι Θηβαίοι μπορούσαν να σωθούν, γιατί ο Αλέξανδρος δεν επιθυμούσε την αιματοχυσία. Γιαυτό προκήρυξε γενική αμνηστία των Θηβαίων και υποσχέθηκε την τήρηση όσων το προηγούμενο έτος συμφωνήθηκαν στην Κόρινθο, αρκεί να του παραδώσουν τους Φοίνικα και Πρόθυτο, αρχηγούς της αντιμακεδονικής μερίδας. Οι Θηβαίοι όχι μόνο δεν ανταποκρίθηκαν, αλλά και τον εξύβρισαν. Ο Αλέξανδρος εξοργίστηκε. Έφερε πλησίον τις πολιορκητικές μηχανές και ετοιμάστηκε για την κατάληψη της πόλης. Ο αγώνας υπήρξε φοβερός. Η ορμή, όμως, των Μακεδόνων ήταν ασυγκράτητη. Την άλωση της πόλης ακολούθησε αλύπητη σφαγή των ηττημένων. Από τους Μακεδόνες έπεσαν 500, ενώ των Θηβαίων οι νεκροί υπολογίζονται σε περίπου 6.000. Οι άλλοι αιχμαλωτίστηκαν και κατέληξαν δούλοι. Η πόλη ανασκάφηκε, πλην της Καδμείας, και διανεμήθηκε στους συμμάχους των Μακεδόνων. Με εντολή του Αλεξάνδρου διατηρήθηκε και η οικία του μεγάλου ποιητή Πινδάρου.

Στην Πέλλα επέστρεψε το φθινόπωρο του 335 και κατά τον επακολουθήσαντα χειμώνα προετοιμάστηκε δραστήρια για τη μεγάλη εκστρατεία. Τέλεσε μεγαλοπρεπείς θυσίες και τελετές. Στις πρώτες μέρες της άνοιξης του 334 συγκέντρωσε, ανάμεσα στην Πέλλα και την Αμφίπολη, και επιθεώρησε το στρατό που θα μετείχε στην εκστρατεία. Έτοιμος ήταν και ο στόλος.