Νέα, τελική, διανομή του κράτους

Ο Δημήτριος, μην έχοντας πλέον καμιά ελπίδα ν’ αποκαταστήσει τα πράγματα, έφυγε αμέσως για την Έφεσο, πλαισιούμενος από 5000 πεζούς και 4000 ιππείς. Οι νικητές, αφού κήδεψαν τον Αντίγονο με βασιλικές τιμές, προχώρησαν στη διανομή του κράτους του. Αυτό μοιράστηκε κυρίως μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών, του Σελεύκου και του Λυσίμαχου, διότι ο μεν Πτολεμαίος με τη μηδαμινή συμμετοχή του στη νίκη δε δικαιούνταν τίποτα, ο δε Κάσσανδρος λόγω της γεωγραφικής θέσης των χωρών δεν ήταν δυνατόν να επεκταθεί στην Ασία. Μόνο στον αδελφό του Πλείσταρχο παραχωρήθηκε η Κιλικία. Έτσι, ο μεν Σέλευκος πήρε ολόκληρη τη Συρία και τ’ ανατολικότερα της Μ. Ασίας, ο δε Λυσίμαχος τα δυτικότερα αυτής. Έμειναν όμως και μερικές χώρες ουδέτερες (εκτός της Κιλικίας), και αυτές ήταν η Καππαδοκία υπό τον Αριαράθη Γ΄, η Αρμενία υπό τον Ορόντη και ο Πόντος υπό τους Μιθριδάτες. Από αυτές οι Καππαδοκία και Αρμενία πέρασαν στην επιρροή του Σελεύκου, ο δε Πόντος και η Κιλικία στην επιρροή του Λυσίμαχου.

Ο Δημήτριος αναχώρησε από την Έφεσο για την Ελλάδα, ελπίζοντας να βρει τους Αθηναίους πρόθυμους να τον υποδεχθούν και υποστηρίξουν. Στις Κυκλάδες, όμως, τον συνάντησαν Αθηναίοι πρέσβεις που του μετέφεραν εντολή να μη μεταβεί στην πόλη τους, αφού ο δήμος αποφάσισε να μη δεχθεί κανένα βασιλιά. Αυτή η στάση τον πλήγωσε βαθύτατα. Αλλ’ είχε κι άλλες λύσεις. Στην Πελοπόννησο υπήρχαν αρκετές φιλικές του πόλεις (π.χ. η Κόρινθος) που θα μπορούσαν να τον δεχθούν. Είχε και μερικές πόλεις στη Μ. Ασία, την Κύπρο και τη Φοινίκη. Εξάλλου διέθετε ακόμη και τον ισχυρότερο στόλο με τον οποίο έλεγχε τις θάλασσες. Με αυτόν πίεσε στη Θράκη το Λυσίμαχο, ο οποίος φοβόταν και το Σέλευκο στην Ασία. Γιαυτό το 300 πρότεινε στον Πτολεμαίο συμμαχία. Αυτός, δυσαρεστημένος από το Σέλευκο που δεν του έδωσε τίποτα, ανταποκρίθηκε πρόθυμα. Αυτό ανησύχησε το Σέλευκο. Ήρθε σε συνεννόηση με τον πανίσχυρο στη θάλασσα Δημήτριο, του οποίου ζήτησε τη θυγατέρα Στρατονίκη για σύζυγο.

Άλλο που δεν ήθελε ο Δημήτριος. Έσπευσε κοντά του στη Συρία, απ’ όπου έδιωξε τον Πλείσταρχο. Αυτή η συμμαχία προκάλεσε τη διάλυση εκείνης των Λυσίμαχου – Πτολεμαίου. Ο Πτολεμαίος, λόγω χαρακτήρος, έσπευσε να συνδιαλλαγεί με τους δύο αντιπάλους του. Τα βρήκαν. Έτσι, ο μεν Δημήτριος νυμφεύθηκε την κόρη του Πτολεμαίου, Πτολεμαΐδα, ο δε Πτολεμαίος, για να εξασφαλίσει τη ναυσιπλοΐα, πήρε από το Δημήτριο μερικούς ομήρους, ανάμεσα στους οποίους και το βασιλόπουλο της Ηπείρου Πύρρο, που βρισκόταν στην υπηρεσία του Δημητρίου. Φαίνεται ότι ο Πτολεμαίος αναγνώρισε το Δημήτριο ως βασιλιά Κύπρου, Κιλικίας και Φοινίκης.

Αυτή η ειρήνη, όμως, δε θα κρατούσε πολύ. Ο Δημήτριος, κατέχοντας τα κράσπεδα του μεγάλου κράτους του Σελεύκου, αισθανόταν ανασφαλής. Δεν άργησαν να έρθουν οι αξιώσεις του Σελεύκου. Ούτε ο Πτολεμαίος έπαυε ποτέ να έχει βλέψεις στην Κύπρο. Μία μόνο λύση τού απέμεινε: να κυριεύσει την Ελλάδα, και ως ασφαλή εγκατάσταση και ως ορμητήριο εναντίον των αντιπάλων του. Την πρόφαση του την έδωσε ο Κάσσανδρος με την ανάμιξή του στα ελληνικά πράγματα. Το 298 ξεκίνησε ο Δημήτριος για το νέο εγχείρημά του.