Η ΠΟΛΥΤΑΡΑΧΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ

     Η Ιστορία των Δυτικών χωρών ούτε χωράει ούτε έχει θέση στην παρούσα εργασία. Σε ελάχιστες γραμμές απλά επισημαίνεται εδώ ότι παραλείπεται ένα τεράστιο τμήμα της ευρωπαϊκής Ιστορίας, την οποία θα μπορούσε ο αναγνώστης να εντάξει στα ενδιαφέροντά του. Θα επιχειρήσω  μόνο να δώσω ένα συνοπτικό (και ατελές, φυσικά) περίγραμμα των συντελεστών και παραγόντων που διαμόρφωσαν τα γεγονότα και την πορεία της. 

    Έτσι, ο βασικός κορμός της Ιστορίας της ΔυτικήςΕυρώπης συγκροτήθηκε από: 

α) Τις διαμάχες μεταξύ των κυρίαρχων χωρών (Αγγλίας, Γαλλίας,     Ισπανίας και (μερικώς) γερμανικών κρατιδίων) για επικράτηση,       παγίωση καθεστώτων ή εδαφικής επέκτασης. 

β) Τους πολυετείς και φονικότατους “Θρησκευτικούς    πολέμους” για επικράτηση/κυριαρχία (κυρίως μεταξύ    Μεταρρύθμησης/Προτεσταντισμού και Αντιμεταρρύθμισης/     Ρωμαιοκαθολικισμού-Παπισμού). 

γ) Τις διαμάχες ανάμεσα σε επίδοξους μονάρχες/διεκδικητές   θρόνων που          συνοδεύονταν από καταστροφικούς εμφυλίους πολέμους, όχι   σπάνια δε και σε διακρατικές συγκρούσεις. 

δ) Τις κοινωνικές κ.λ. αναταράξεις. 

ε) Τα άθεσμα και σκανδαλώδη παιγνίδια εξουσίας και    κυριαρχίας του Ρωμαιοκαθολικισμού/Παπισμού, μιας     εκκοσμικευμένης εκδοχής του Χριστιανισμού. 

στ) Το σκοτεινό ρόλο των Σταυροφοριών, του στρατευμένου Ιπποτισμού και πολλών εκκλησιαστικών/μοναχικών “Ταγμάτων”. 
ζ) Τους κατακτητικούς πολέμους και πέραν των ευρωπαϊκών ορίων και την καταδυνάστευση κι εκμετάλλευση λαών (αποικιοκρατία).
η) Τις ανακαλύψεις νέων χωρών, ηπείρων και λαών.

θ) Την πολιτισμική έκκρηξη, με τη μορφή της Αναγέννησης στα Γραμματα και στις Τέχνες, και τη ραγδαία και πολύμορφη ανάπτυξη της Επιστήμης.
ι) Τη βιομηχανική επανάσταση 
ια) Το κίνημα του Διαφωτισμού ως έκφραση πνευματικής απελευθέρωσης και εξόδου από περιχαρακώσεις, και
ιβ) Τη διακριτική (συνήθως) αλλ' όχι κι εντελώς αμελητέα παρουσία στις παρυφές της Ευρώπης των Αυτοκρατοριών της Ρωσίας και Οθωμανικής.