Πίνδαρος  - Σωκράτης  - Αριστοτέλης

    Η ευλογημένη αυτή χώρα γέννησε μερικούς άνδρες που έμοιαζε ν’ ανήκουν σε άλλους κόσμους και σε άλλες κοινωνίες/εποχές. Ένας από αυτούς ήταν και ο Πίνδαρος. Στα ποιήματά του ελεεινολογεί τις ψυχές των ασεβών, που περιφέρονται στον Άδη και βασανίζονται, αντίθετα μ' εκείνες των ευσεβών που κατοικούν στον ουρανό. Θα μπορούσε να δει κανείς σ’ αυτόν και προφητικά στοιχεία για τη μελλοντική έλευση στον κόσμο του Σωτήρα του, γιατί προφανώς αυτόν αποκαλεί «μέγαν μακάρα» και όχι το μυθικό Δία. Ο Πίνδαρος ανήκει στα μέγιστα εκείνα πνεύματα που μοιάζουν με τις κορυφές των βουνών.

       Μετά τον Πίνδαρο έρχεται ο Σωκράτης, που υποστήριζε ότι καθοδηγείται από κάποια εσωτερική θεία φωνή, το περίφημο «δαιμόνιον». Να ήταν άραγε αυτή η φωνή προάγγελος της διδασκαλίας του Ναζωραίου; Ποτέ δεν μας το είπε καθαρά. Εκείνο που κήρυττε ήταν ότι οι θεοί δεν άφησαν τον άνθρωπο να βρει την αλήθεια για την αρχή του κόσμου και ότι η μόνη αξιόλογη φιλοσοφία είναι η έρευνα για τα κοινωνικά καθήκοντα και για τα δίκαια. Κατηγορήθηκε ότι εισάγει στην κοινωνία νέους θεούς, και αυτό ήταν μια καθαρή συκοφαντία. Ο Σωκράτης πρώτα – πρώτα ήταν αυστηρός τηρητής του νόμου και του καθήκοντος. Πήρε το μέρος των δικαζόμενων στρατηγών για την εκστρατεία των Αργινουσών και αντιστάθηκε στην τυραννία των Τριάκοντα. Αυτά ήταν στην ουσία τα «εγκλήματά» του που έφεραν την καταδίκη του σε θάνατο το 399 π.Χ. Προετοίμασε μεν τις ψυχές να δεχθούν μετά τέσσερις αιώνες τη θεία αποκάλυψη, αλλά δεν βρήκε το θάρρος ή δεν είχε το προφητικό χάρισμα να την προαναγγείλει.

     Ένας τρίτος από τους άνδρες της αρχαίας Ελλάδας που ξεπέρασαν τους συγχρόνους του και την εποχή του ήταν ο Αριστοτέλης. Αυτός ήταν που διακήρυξε την ανάγκη της πολιτικής ενότητας του Ελληνικού Έθνους, αλλά, δυστυχώς, το τόσο έξοχο αυτό έθνος δεν κατανόησε την ανάγκη της πολιτικής του ενότητας, όπως και τόσοι άλλοι της αρχαιότητας και σύγχρονοι. Αυτό που έκαναν δηλαδή οι φυλετικά συγγενείς των Ελλήνων, οι Ρωμαίοι. Οι δύο λαοί ακολούθησαν διαμετρικά αντίθετες πορείες. Η Ρώμη, μετά από μακροχρόνιους αγώνες, κυριάρχησε στην ιταλική χερσόνησο αρχικά, και μετά άπλωσε τα σιδερένια χέρια της και κυριάρχησε σ’ ολόκληρο τον αρχαίο ιστορικό κόσμο, την ώρα που η Σπάρτη και η Αθήνα δεν μπόρεσαν να ενώσουν σε μια πολιτεία τη μικρή Ελλάδα. (βλ. και σελ. … και …).