5. Στην Κρήτη

      1. Τον Ιαν. ο Χουσεΐν με εμπρηστικές ύλες εξολόθρευσε τους 370 αμάχους που από τον Οκτ. του 1823 είχαν καταφύγει στη σπηλιά του Μεληδονιού. Ξαναγύρισε στο Ηράκλειο για ανασύνταξη. Μετά εξεστράτευσε στη Μεσσαρά σκορπίζοντας τον όλεθρο. Ο Τομπάζης ζήτησε από τους Υδραίους και Σφακιανούς ενισχύσεις για ν’ αντιδράσει με πυρπόληση των 10 αιγυπτιακών πλοίων στη Σούδα. Οι Σφακιανοί προθυμοποιήθηκαν αλλά οι Υδραίοι αρνήθηκαν. Δεν του απέμεινε παρά να χτυπήσει τους Τούρκους στον Αλμυρό.

      2. Στα μέσα Φεβρ. ο Χουσεΐν στρατοπέδευσε στην Επισκοπή του Ρεθύμνου. Δεν τολμούσε να περάσει το στενό του Αλμυρού. Αρκέστηκε να τρομοκρατεί από εκεί τους κατοίκους του Αποκορώνου. Στον Αλμυρό είχε φθάσει ήδη ο Τομπάζης. Κάλεσε να έρθουν εκεί και οι Βουρδουμπάς με τους Σφακιανούς, και ο Τσουδερός με τους Λαμπαίους. ΄Ηρθαν με καθυστέρηση και με ασήμαντες δυνάμεις. Στις 2/3 ο Τομπάζης έκαμε νέα έκκληση προς την ελληνική κυβέρνηση για αποστολή καραβιών κτλ. Το αίτημα, όμως, έφθασε πολύ αργά στην Ελλάδα.

     Ο Χουσεΐν από την Επισκοπή ξεκινούσε τη νέα του επιχείρηση καθυπόταξης του Αποκορώνου και των Σφακίων. Το έργο του δεν θα ήταν δύσκολο. Σκόρπισε στο πέρασμά του την καταστροφή. Η πρώτη αντίδραση από τους Κρητικούς ήταν ν’ ανατινάξουν τις τουρκικές αποθήκες τροφίμων και πυρομαχικών της περιοχής.

     Ο Αγώνας στην Κρήτη ξεψύχησε μέσα σ’ ένα όργιο βίας, σφαγών, τρόμου και καταστροφών.

     3. Στις 6/4 ο Μαν. Τομπάζης από το λιμάνι του Λουτρού έστειλε την τελευταία του προκήρυξη στους Κρητικούς. Μετά επιβιβάστηκε στη φρεγάτα Τερψιχόρη (στις 12/4) και αναχώρησε για την ΄Υδρα. Μαζί του πήρε και το γενναίο οπλαρχηγό της Μεσσαράς Μιχ. Κοτρούλη.

      Μέσα στους πρώτους μήνες του 1824 έφυγαν από την Κρήτη περισσότεροι από 60.000 κάτοικοί της. Ο Χουσεΐν καταδίωξε στα κρησφύγετα των βουνών τις κρητικές ανταρτικές ομάδες. Τις περισσότερες τις διέλυσε. ΄Οσες έμειναν στις απάτητες κορυφές συνέχισαν τον κλεφτοπόλεμο κατά των Τουρκοαιγυπτίων.