5. Προεμφυλιακό οδοιπορικό του ΚΚΕ

    Παροδική αποδείχθηκε η εύνοια του ΚΚΕ προς την κυβέρνηση Σοφούλη. Στις 8/12 ο Ν. Ζαχαριάδης ζήτησε την κάθαρση στις Ένοπλες Δυνάμεις, στην Αστυνομία και στη Χωροφυλακή. Επόμενη αξίωση ο σχηματισμός αντιπροσωπευτικής κυβέρνησης με κυρίαρχη παρουσία του ΕΑΜ. Βολές ρίχνονταν και από την άλλη πλευρά για σύμπλευση με την Αριστερά.

    Η πιεστικότητα του ΚΚΕ έβαινε συνεχώς κλιμακούμενη. Ανήγγειλε την πραγματοποίηση δυο μεγάλων συγκεντρώσεων για τις 23/12 (Αθήνα) και 30/12 (Ν. Φάληρο). Ήταν πράγματι ογκώδεις. Στις 26 και 27/12 ο Ζαχαριάδης εκφώνησε στη Θεσ/νίκη ομιλίες. Προδιέγραψε τη μελλοντική πολιτική του ΚΚΕ ζητώντας: την αποχώρηση των Βρετανών, τη συμμετοχή του ΚΚΕ στην κυβέρνηση, τη συνεργασία με τους αντιφασίστες και τους «Σλαβομακεδόνες» και τη φιλική συνεργασία με τα «βόρεια δημοκρατικά κράτη». Στις 16/1/46 τα αστικά κόμματα οργάνωσαν στην Αθήνα δική τους συγκέντρωση.

     Την ίδια περίοδο στο σοβιετικό και γιουγκοσλαβικό Τύπο εμφανίζονταν δημοσιεύματα (άρθρα – καταγγελίες) για τρομοκράτηση του «σλαβικού» πληθυσμού της ελληνικής Μακεδονίας. Πρόκειται για αυτονομιστική δραστηριότητα ομάδων «Σλαβομακεδόνων».

      Στις αρχές Ιαν. 1946 το ΚΚΕ επανέφερε τα αιτήματα της Θεσ/νίκης. Στις 21/1 η ΕΣΣΔ έφερε στο Συμβ. Ασφαλείας του ΟΗΕ προς συζήτηση το ελληνικό ζήτημα. Η συζήτηση διεξήχθη την 1/2 με αντιπαράθεση των Αντρέι Βυσίνσκι και Χ. Μπέστιν. Ο Αμερικανός στήριξε τις βρετανικές θέσεις. Αυτή η συζήτηση αφύπνισε την αμερικανική πλευρά ως προς τις στοχεύσεις των Σοβιετικών και δικαίωσε στα μάτια τους τη βρετανική στάση ως προς το Ελληνικό.

      Ο Ζαχαριάδης εκτίμησε ότι οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές για το ΚΚΕ. Γιαυτό συγκάλεσε τη 2^η Ολομέλεια της ΚΕ για τις 12-15/2. Η απόφασή της άνοιξε διάπλατα το δρόμο για την εμφύλια συμφορά: «οργάνωση νέας ένοπλης λαϊκής πάλης ενάντια στον μοναρχοφασιστικό αφηνιασμό» και στη «στρατιωτική αγγλική κατοχή». Ακόμη επιβεβαίωσε την απόφαση του 7^ου Συνεδρίου για αποχή από τις εκλογές.

      Η αποχή ήταν καθαρά ζαχαριαδική επιλογή. Εκτιμούσε ότι υπήρχαν επαναστατικές συνθήκες και ότι ο δρόμος προς την εξουσία περνούσε μέσα από την ένοπλη πάλι και όχι τις εκλογές. Άλλωστε η παγίωση των κομουνιστικών καθεστώτων στο βορρά δημιουργούσε τις προϋποθέσεις ενεργότερης σοβιετικής ανάμιξης στον ένοπλο αγώνα.

    Κι ενώ αυτή ήταν η βασική επιλογή του Ζαχαριάδη, ταυτόχρονα εξαρτούσε την έναρξη του αγώνα από τη βοήθεια της ΕΣΣΔ και των γειτονικών κομουνιστικών καθεστώτων. Γιαυτό την άνοιξη του 1946, επιστρέφοντας από το Συνέδριο του ΚΚ Τσεχίας, συνάντησε τον Τίτο στο Βελιγράδι, το Δημητρώφ στη Σόφια και το Στάλιν στην Κριμαία ζητώντας υποστήριξη. Έλαβε ενθαρρυντικές υποσχέσεις.