3. Το τέλος της διακυβέρνησης Ν. Πλαστήρα. Δίκες

     Η κυβέρνηση της 27/10/51 διατηρήθηκε ως τις 11/10/52. Πρώτο της μέλημα η ολοκλήρωσητης ένταξης στο ΝΑΤΟ. Επικυρώθηκε σχεδόν ομόφωνα από τη Βουλή το Φεβρ. 1952.

       Επιδιώχθηκε η βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων με κορύφωσή της την επίσκεψη (πρώτη και μοναδική φορά) τον Ιούν. 1952 του βασιλιά στην Τουρκία. Παρά δε τις ισχυρές πιέσεις δε δέχθηκε να φέρει το Κυπριακό στον ΟΗΕ.

       Το οικονομικό ήταν από τα οξύτερα προβλήματα. Εφάρμοσε αυστηρά αντιπληθωριστική πλιτική, στην προσπάθειά της να πετύχει τη νομισματική εξυγίανση.

       Εκεί, όμως, όπου κρίθηκε το μέλλον της κυβέρνησης ήταν οι σχετικές με τα «απόνερα» του Εμφυλίου αποφάσεις της. Μετά από πολλές παλινωδίες ψήφισε το νόμο «Περί μέτρων ειρηνεύσεως»: Με αυτόν μετατράπηκαν σε ισόβια όλες οι μέχρι τότε θανατικές καταδίκες. Στους επόμενους μήνες απολύθηκαν (οριστικά ή προσωρινά) από τις φυλακές οι περισσότεροι πολιτικοί κρατούμενοι. Και οι εκτοπισμένοι μειώθηκαν περίπου στους 1000.

      Αυτά τα μέτρα προκάλεσαν τη σφοδρή αντίδραση του Ελλ. Συναγερμού, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι «ανοίγει τας πύλας της Ελλάδος εις τον κομμουνισμόν». Περισσότερο, όμως, κλόνισαν την κυβέρνηση οι δυο πολιτικές δίκες που διεξήχθηκαν κατά τη θητεία της.

      Στην πρώτη πρωταγωνίστησε το μέλος του ΚΚΕ Νίκος Μπελογιάννης που ήρθε παράνομα στην Αθήνα τον Ιούν. 1950 και συνελήφθη το Δεκ. Δικαζόταν στο Έκτακτο Στρατοδικείο με άλλους 92. Η δίκη άρχισε στις 19/10/51. Στις 16/11 εκδόθηκε η απόφαση: 12 θανατικές καταδίκες, μια ποινή, όμως, που από το 1949 είχε ανασταλεί. Η υπόθεση κατέστη περίπλοκη γιατί τη μέρα έκδοσης της απόφασης η Ασφάλεια ανακάλυπτε στην Αθήνα δυο κρύπτες ασυρμάτων, με τους οποίους ο παράνομος μηχανισμός επικοινωνούσε με την εξόριστη ηγεσία του ΚΚΕ. Μήνυμα (οδυνηρό για την εποχή) ότι το ΚΚΕ είναι παρόν (και απειλητικό;).

      Η άμεση αντίδραση της κυβέρνησης ήταν η εκτόπιση του Γραμματέα της ΕΔΑ Κ. Γαβριηλίδη (απεβίωσε στον Άγ. Ευστράτιο αργότερα) και το κλείσιμο της εφημερίδας της ΕΔΑ Δημοκρατική και του περιοδικού Φρουροί της Ειρήνης. Στις 15/2/52 άρχισε η δεύτερη δίκη του Μπελογιάννη για κατασκοπία. Την 1/3 εκδόθηκε η απόφαση του Στρατοδικείου: 8 εις θάνατον. Στις 30/3 εκτελέστηκαν, παρά τις εκτεταμένες αντιδράσεις, ο Ν. Μπελογιάννης, ο οικονομολόγος Δ. Μπάτσης και οι δυο ιδιοκτήτες των σπιτιών-γιάφκες, Ν. Καλούμενος και Η. Αργυριάδης.

    Το δεύτερο ισχυρό πλήγμα το δέχτηκε η κυβέρνηση Πλαστήρα από την αποκάλυψη μιας αρκετά αμφιλεγόμενης υπόθεσης κομουνιστικής διείσδυσης στην Αεροπορία. Αποκαλύφθηκε τον Απρ. 1952. Κατηγορήθηκαν 20 στρατιωτικοί και πολίτες. Η δίκη άρχισε στις 22/8/52. Επιβλήθηκαν και 2 θανατικές ποινές. Την υπόθεση επιδείνωσαν: α) καταγγελίες για βασανιστήρια και β) το γεγονός ότι πολλοί από τους κατηγορούμενους είχαν πλούσια αντικομουνιστική δράση στον Εμφύλιο.

     Ανέκυψε σύντομα και σοβαρό πρόβλημα διεύθυνσης της κυβέρνησης λόγω βαριάς ημιπληγίας του πρωθυπουργού (13/3/52). Σε αυτό προστέθηκε και η αποσκίρτηση 4 κυβερνητικών βουλευτών. Η κυβέρνηση δε διέθετε πλέον τη «δεδηλωμένη», όπως αποδείχθηκε από πρόταση μομφής. Έτσι, αρχικά η κυβέρνηση αποφάσισε τη διενέργεια εκλογών. Δεν το ζητούσε επίμονα μόνο ο Συναγερμός, αλλά το επιθυμούσαν τόσο τ’ ανάκτορα όσο και οι Αμερικανοί. Υπήρξε, όμως, εμπλοκή…..