Κωνσταντίνος Ι΄ Δούκας (1059 - 1067)

    Eστίασε την προσοχή του στη διοίκηση του κράτους, στην απονομή της δικαιοσύνης, στη βελτίωση των οικονομικών και στην καλλιέργεια των γραμμάτων. Αδιαφόρησε για το στρατό, ο οποίος επί των ημερών του εμφάνισε σημεία αποσύνθεσης. Δόθηκε έτσι η ευκαιρία στους Τούρκους όχι μόνο να λεηλατήσουν την Ιβηρία, τη Μεσοποταμία, τη Χαλδαία, τη Μελιτηνή, την Κολώνια και όλες τις περιοχές γύρω από τον Ευφράτη, αλλά και να καταλάβουν οριστικά τη Μεγάλη Αρμενία. Ακόμη στην Κ. Ιταλία οι Νορμανδοί κατέλαβαν και τις υπόλοιπες βυζαντινές πόλεις, πλην της Βάρης.

  Το 1060 έστεψε συμβασιλέα το νεογέννητο γιο του Κωνστάντιο. Τον αδελφό του Ιωάννη ανακήρυξε καίσαρα και του ανέθεσε καίριες διοικητικές αρμοδιότητες. Το Μιχαήλ Ψελλό κράτησε ως σύμβουλό του και του ανέθεσε τη διαπαιδαγώγηση του πρωτότοκου γιου του Μιχαήλ, τον οποίο έστεψε και αυτόν συμβασιλέα, προορίζοντάς τον ως διάδοχό του.

   Το 1065 εμφανίστηκε στις όχθες του Δούναβη μια νέα τουρκική φυλή (όχι Σελτζούκοι), οι Ούζοι ή Ογούζοι. Αυτοί (60.000 πολεμιστές) πέρασαν με πολυάριθμα πλοία το Δούναβη , αφού συνέτριψαν τον ελληνοβουλγαρικό στρατό που επιχείρησε να τους ανακόψει, κατέλαβαν ολόκληρη την ύπαιθρο Βουλγαρία. Ένα τμήμα του μάλιστα προχώρησε μέχρι τη Θεσσαλονίκη και την κυρίως Ελλάδα, λεηλατώντας τα πάντα στο διάβα τους. Με την έλευση του χειμώνα, όμως, επέστρεψαν στον κορμό του στρατοπέδου τους στη Βουλγαρία, απόπου επιχειρούσαν επιδρομές κατά της Μακεδονίας και της Θράκης και τις λεηλατούσαν. Όταν ο βασιλιάς απέτυχε με διάφορες παροχές να τους πείσει να αποχωρήσουν, αποφάσισε να εκστρατεύσει εναντίον τους. Μόλις, όμως, 150 άντρες κατάφερε να συγκεντρώσει! Ευτυχώς που προηγήθηκαν αυτού ισχυρότεροι στρατοί: ο λοιμός, ο λιμός, Βούλγαροι και Πετσενέγκοι πολεμιστές που αποδεκάτισαν τους Ούζους. Όσοι απέμειναν προσήλθαν στο βασιλιά, ο οποίος τους παραχώρησε δημόσιες εκτάσεις στη Μακεδονία όπου εγκαταστάθηκαν ως σύμμαχοί του. Αυτές, όμως, οι εγκαταστάσεις συντελούσαν στη μείωση του ελληνικού πληθυσμού της Μακεδονίας.

   Το 1064 πέθανε ο πατριάρχης Κων/νος Λειχούδης. Τον διαδέχθηκε ο Ιωάννης Ξιφιλίνος, ένας από τους διασημότερους άντρες της πολιτικής μερίδας της Κων/πολης.

    Τον Οκτώβριο του 1066 ο βασιλιάς αρρώστησε βαριά. Ο Μιχαήλ ήταν ακόμα ανήλικος. Θέλοντας να διασφαλίσει τα δικαιώματα των παιδιών του στο θρόνο, υποχρέωσε τη γυναίκα του Ευδοκία το Μάιο του 1067 να δεσμευτεί με όρκο ότι α) μετά το θάνατό του δε θα ξαναπαντρευτεί, β) θα διασφαλίσει τα δικαιώματα των παιδιών τους στο θρόνο, και γ) δε θα θίξει τις δικαιοδοσίες του καίσαρα Ιωάννη Δούκα. Ο όρκος διατυπώθηκε γραπτώς και εγχειρίστηκε στον πατριάρχη Ιωάννη Ξιφιλίνο ενώπιον της συνόδου και στη σύγκλητο. Ήσυχος πλέον για το μέλλον της δυναστείας του, ο Κων/νος Ι΄ Δούκας απεβίωσε. Την επιμέλεια των τριών γιων του (Μιχαήλ, Ανδρονίκου και Κωνσταντίου) ανέθεσε με την ανωτέρω διαδικασία στη μητέρα τους Ευδοκία.