Η Θεοδώρα (1055 - 1056)

    Ο Κων/νος Θ΄, λίγο πριν πεθάνει, θέλησε να διορίσει ως διάδοχό του τον άρχοντα της Βουλγαρίας Νικηφόρο Πρωτεύοντα. Η πολιτική μερίδα, όμως, προτιμούσε τη Θεοδώρα, την οποία μόλις πέθανε ο βασιλιάς αναγόρευσαν για μια φορά (βασίλισσα ήταν από το 1042) «βασιλέα αυτοκράτορα». Ο Νικηφόρος Πρωτεύων περιορίστηκε σε μονή του Θρακησίου. Μια απόπειρα κατά της Θεοδώρας προήλθε από τον πατρίκιο Βρυέννιο, εκπρόσωπο της στρατιωτικής αριστοκρατίας και αρχηγό των μακεδονικών δυνάμεων (υποστηρικτή παλαιότερα του Λέοντα Τορνικίου), που τον είδαμε ν’ αποστέλλεται πρόσφατα κατά των Τούρκων στην Ασία, αλλ’ αμέσως μετά το θάνατο του βασιλιά γύρισε με τις δυνάμεις του στη Χρυσόπολη. Η στάση του απέτυχε, ο Βρυέννιος εξορίστηκε και δημεύτηκε η περιουσία του.

    Έτσι, η Θεοδώρα κυβέρνησε μόνη της επί 1,5 χρόνο με τη βοήθεια των πιστών ευνούχων της και του ικανότατου κληρικού Λέοντα Στραβοσπόνδυλου, τον οποίο διόρισε «παραδυναστεύοντα». Σε πολλούς (περισσότερο απ’ όλους στον πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλάριο) προκαλούσε δυσαρέσκεια η κατοχή του θρόνου από μια γυναίκα.