Β΄. ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

     1. Το κύριο χαρακτηριστικό αυτής της περιόδου ήταν η βαθιά κρίση στις σχέσεις πολιτικών και στρατιωτικών. Η εμπιστοσύνη προς την πολιτική ηγεσία σχεδόν εκμηδενίστηκε, κυρίως όταν κατά την εκστρατεία του Δράμαλη το Εκτελεστικό περιφερόταν είτε από πλοίο σε πλοίο είτε από χωριό σε χωριό για να γλυτώσει. Τα δείγματα αυτής της ψυχρότητας, ρήξης καλύτερα, ανάμεσα στις δυο κεφαλές της Επανάστασης πολλά και θλιβερά. Το ευτύχημα είναι ότι η ζημιά που προκλήθηκε από αυτή την κατάσταση στον Αγώνα ήταν δυσανάλογα μικρή. Κι αυτό οφείλεται, κυρίως, στον αγνό και ανιδιοτελή πατριωτισμό των σημαντικότερων, τουλάχιστον, οπλαρχηγών.

      2. Υπήρξαν, όμως, και φωτεινές εξαιρέσεις. Μία από αυτές ήταν η συνεργασία μιας εξέχουσας μορφής της Πελοποννησιακής Γερουσίας, του Ασημάκη Φωτήλα, προκρίτου των Καλαβρύτων, με τους αντιπάλους στρατιωτικούς. Από αυτή τη συνεργασία προέκυψε η εγκύκλιος της 14/7 της Πελοποννησιακής Γερουσίας από την Τρίπολη που καλούσε τους πάντες σε γενικό συναγερμό για την αντιμετώπιση του επερχόμενου κινδύνου.

     3. Στις 14/10 υπογράφηκε συμφωνία ανάμεσα στην Πελοπονν. Γερουσία και τον Κολοκοτρώνη, αρχιστράτηγο, με την οποία οι γερουσιαστές υπόσχονταν: «να είμεθα αχώριστοι από του Αρχιστρατήγου και να υπερασπιζώμεθα τα δίκαιά του, σύμφωνα όντα με εκείνα της πατρίδος....». Αυτή η συνεργασία, όμως, δυσαρέστησε την Κυβέρνηση, η οποία επιχείρησε με προκήρυξη να υποσκάψει το κύρος του Κολοκ.

      4. Στις 9/11 δημοσιεύτηκε ο νόμος που προκήρυσσε εκλογές με εκλέκτορες-αντιπροσώπους. Την 1/1/1823 θα εκλέγονταν τα 5 μέλη για τη συγκρότηση του Εκτελεστικού Σώματος και ο Πρόεδρος του Βουλευτικού. Τα πολεμικά, όμως, γεγονότα και ο βαρύς χειμώνας δυσχέραναν την προσέλευση των αντιπροσώπων. Γιαυτό δόθηκε παράταση μέχρι 15/2/1823 και μια ακόμη μέχρι να παραστούν τα 2/3 τουλάχιστον των πληρεξουσίων.

      5. Ο Ρώσος αυτοκράτορας παρασύρθηκε από τον Μέττερνιχ στην πολιτική της Αυστρίας απέναντι στην Τουρκία: πριν από οποιαδήποτε δράση κατά της Τουρκίας έπρεπε να συμφωνήσουν και οι σύμμαχες της Ρωσίας Μεγάλες Δυνάμεις. Ο Καποδίστριας έκαμε το παν να επηρεάσει τα πράγματα υπέρ της ελληνικής υπόθεσης.

    6. Αδυνατώντας ο Καποδίστριας να δρομολογήσει τις διαδικασίες της ετοιμαζόμενης διασκέψεως της Βιέννης σε μονοπάτια επωφελή για τους ΄Ελληνες, υπέβαλε την παραίτησή του από τη θέση του Υπουργού των Εξωτερικών της Ρωσίας. Ζήτησε ακρόαση από τον τσάρο. ΄Ηταν φανερή η λύπη του αυτοκράτορα για τη διακοπή της συνεργασίας τους. Τον Αύγουστο, μετά την αναχώρηση του αυτοκράτορα για τη Βιέννη, έφυγε και ο Καποδίστριας από την Πετρούπολη. Εγκαταστάθηκε στη Γενεύη. Ο Μέττερνιχ πανηγύρισε για την αποχώρηση του Καποδίστρια. Μαζί, όμως, με τον Καποδίστρια δεν έφυγε από τη Ρωσία και η πολιτική του. Αυτό θα φαινόταν λίγο αργότερα.

      7. Επιδίωξη του Μέττερνιχ με τη συνάντηση του Αυγούστου στη Βιέννη ήταν η προσέγγιση Ρωσίας - Τουρκίας και η αποκατάσταση μεταξύ τους διπλωματικών σχέσεων. Η Τουρκία, όμως, ήταν αδιάλλακτη.

      Όσον αφορά την ελληνική υπόθεση, το άκρως ενδιαφέρον ήταν ότι από αυτή τη διάσκεψη προέκυψε η προσχώρηση της Ρωσίας στην πολιτική του Μέττερνιχ και η μείωση του ενδιαφέροντός της για την Ελλάδα. Την κατάσταση έσωσε/εξισορρόπησε η ανάδειξη, στις 12/8, του Γεωργίου Κάνιγκ ως υπουργού Εξωτερικών της Αγγλίας, με φιλελληνικά αισθήματα. Αυτός αντιτάχθηκε δυναμικά στα σχέδια του Αυστριακού καγκελλαρίου. Αυτή η στάση του επηρέασε ευνοϊκά για τους ΄Ελληνες και την πολιτική της Ρωσίας.

      8. Το Συνέδριο της Βερόνας: Διεξήχθη από 8/10 έως 2/12. Στο Συνέδριο δεν έγιναν δεκτοί ΄Ελληνες αντιπρόσωποι. Κύρια θέματα: τα επαναστατικά γεγονότα της Ισπανίας και της Ιταλίας. Αποφάσεις ιδιαιτέρου ελληνικού ενδιαφέροντος: Στις 9/11 υπογράφηκε πρωτόκολλο στο οποίο καλούνταν η Τουρκία να δηλώσει ότι δέχεται ν’ αρχίσει διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία και τους συμμάχους για τις εγγυήσεις που έπρεπε να δοθούν στους ΄Ελληνες ή ν’ αποδείξει έμπρακτα ότι σέβεται τη χριστιανική θρησκεία κι επιθυμεί την αποκατάσταση ειρηνικών συνθηκών στην Ελλάδα. Στην τελική δε διακήρυξη του Συνεδρίου αποδοκιμαζόταν και πάλι (όπως και στο Λάυμπαχ) η Ελληνική Επανάσταση. Αυτή, όμως, η αποκήρυξη δεν είχε, ευτυχώς, πρακτικές συνέπειες.