Μικρές φωτιές στην Πελοπόννησο

    Οι Βενετοί, παράλληλα με τη δράση τους στο Αιγαίο, προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να ξεσηκώσουν και τους ΄Ελληνες. Αυτή η προσπάθεια βρήκε κατ’ αρχήν απήχηση στους νησιώτες με επικεφαλής τους τον κλήρο (Μήλο, Σίφνο, ΄Ανδρο, Παροναξία κτλ.).

   Το 1647 εκδηλώθηκε με βενετσιάνικη ενθάρρυνση στο Ναύπλιο μια αποτυχημένη αντιτουρκική κίνηση. Αντίθετα, περισσότερο αξιόλογες ήταν οι απόπειρες του 1659. Στις αρχές του έτους ο Φραγκ. Μοροζίνι παρέλαβε από τη Σίφνο τον πρώην οικ. πατριάρχη Ιωαννίκιο Β΄ μαζί με μερικούς κληρικούς και προκρίτους και κατευθύνθηκε στο λιμανάκι των Κιτριών της Μάνης. Η υποδοχή τους από τους κατοίκους ήταν αρχικά υποτονική. Στη συνέχεια, όμως, αναθάρρησαν, πίστεψαν στις υποσχέσεις των επισκεπτών τους και γεμάτοι ενθουσιασμό κινούνται προς την Καλαμάτα, την κυριεύουν και τη λεηλατούν.

    Η προσπάθεια του Μοροζίνι συνεχίστηκε. Πράκτορές του (ανάμεσα στους οποίους οι κληρικοί Γεώργιος Καλός και Καλαμαράς, ο Γιακουμής Χαρβάτης και ο Πολυχρ. Μαρίνος) περιόδευσαν τα χωριά της νοτιοδυτικής Πελοποννήσου και κατάφεραν να ξεσηκώσουν πολλά από αυτά. Οι ΄Έλληνες προτείνουν την αποκοπή των δρόμων επικοινωνίας μεταξύ Αττικής και Πελοποννήσου για να στερεωθεί η θέση του Μοροζίνι στην Πελοπόννησο. Καταστρώνονται σχέδια κατάληψης του Εξαμιλίου, των φρουρίων της Μεθώνης και Κορώνης και η καταστροφή των φρουρίων Ρίου και Αντιρρίου.

     Ο Μοροζίνι, όμως, άλλα σχεδίαζε. Παρέλαβε μερικούς από τους πρωτεργάτες της εξέγερσης και στα τέλη Μαρτίου έφθασε στη Μήλο. Παράλληλα, όμως, ήθελε και να κρατάει αναμμένη τη μικρή επαναστατική φλόγα στην Πελοπόννησο. Γιαυτό τον Αύγουστο έστειλε από την Κρήτη δύο ιερείς για να διαβεβαιώσουν τους Μεσσήνιους και τους Λάκωνες ότι μελλοντικά θα επιχειρήσει και νέες επεμβάσεις. Οι διαβεβαιώσεις, όμως, έμειναν ανεκπλήρωτες υποσχέσεις.