Η στάση της Ρωσίας

      Η προσφορά της Ρωσίας στην Ελληνική Επανάσταση ήταν περισσότερο, ή μάλλον αποκλειστικά, έμμεση παρά άμεση. ΄Ηταν μια ελπίδα, μια προσδοκία, ένας μύθος που καλλιεργήθηκε έντεχνα, μια πηγή θάρρους κι αποφασιστικότητας για να γίνει το πρώτο βήμα. Το ότι βέβαια δεν αντιστρατεύθηκε, το ότι υπέθαλπε ή ανεχόταν τους επαναστάτες, το ότι έδινε την εντύπωση ότι κρύβεται πίσω από την Επανάσταση δεν ήταν και ασήμαντα.

      Στις 24 ή 25 Φεβρ. 1821 απεσταλμένος του Υψηλ. μετέφερε επιστολές στο Ρώσο αυτοκράτορα Αλέξανδρο Α΄ και στον Καποδίστρια. Οι δύο παραλήπτες βρίσκονταν στο Λάυμπαχ όπου συγκεντρώθηκαν οι αυτοκράτορες της Αυστρίας και της Ρωσίας και ο βασιλιάς της Πρωσίας με τους υπουργούς τους, καθώς και αντιπρόσωποι της Γαλλίας και της Αγγλίας (5πλή συμμαχία) για ν’ αντιμετωπίσουν την επανάσταση της Νεάπολης και το γενικότερο επαναστατικό πνεύμα που επικρατούσε. Η θέση της ρωσικής αντιπροσωπίας ήταν πολύ λεπτή. Δεν ήταν δυνατόν, τη δεδομένη στιγμή μάλιστα, να υποστηρίξει ή και να μην καταδικάσει την Επανάσταση.

     Ο Ρώσος αυτοκράτορας συνάντησε αμέσως τον Αυστριακό συνάδελφό του, παρόντων των Μέττερνιχ και Βένεστροφ. Τους διαβεβαίωσε ότι ήταν τελείως αμέτοχος στις κινήσεις του Υψηλ. και υποσχέθηκε να τον αποδοκιμάσει. Για να τους πείσει δε για την ειλικρίνειά του συνέταξε αμέσως διάταγμα και επιστολή προς τον Υψηλ. Ο Καποδίστριας το μόνο που μπόρεσε να κάμει ήταν να επηρεάσει προς το ηπιότερο τη διατύπωση των αποφάσεων του αυτοκράτορα.

     Ταυτόχρονα (στις 14/3) ο Καποδίστριας έστειλε επιστολή στον Υψηλ. στην οποία άφηνε να διαφανούν ενδείξεις συμπάθειας προς τον Υψηλ. και τον Αγώνα. Η επιστολή, βέβαια, ήταν συνταγμένη με άκρα προσοχή και διπλωματικότητα, μέσα στα όρια της συγκυρίας και του πνεύματος του αυτοκράτορα.

       Η ουσία και η άμεση συνέπεια ήταν η άρνηση της Ρωσίας να παράσχει οποιαδήποτε βοήθεια στον Υψηλ. και τον Αγώνα. Αυτό είχε τις ισχυρότατες παρενέργειές του: απογοήτευση, σκέψεις πολλών για εγκατάλειψη του εγχειρήματος. Ο Υψηλ. φέρθηκε ψυχραιμότερα. ΄Εστειλε νέα επιστολή στον αυτοκράτορα. Παράλληλα αποφάσισε να επιβραδύνει την επιθετικότητά του, τηρώντας προς το παρόν αμυντική στάση.

     Η ατμόσφαιρα στο Βουκουρέστι ήταν αρνητική για τον Υψηλ. και τους άντρες του. Γιαυτό την 1/4 το εγκατέλειψε κι εγκαταστάθηκε στην ορεινή κωμόπολη Τιργοβίστι, όπου οργάνωσε την άμυνά του. Εκεί προέβη, στις 9/4, στη σύσταση ενός Συμβουλίου με την ονομασία «Γενικόν Βουλευτήριον», με Πρόεδρο το Γεώργιο Υψηλάντη, 8 μέλη, 1 Αρχιγραμματέα, 1 Ταμία, 1 Διαγραφέα και 1 Χαρτοφύλακα. Πάντα ο Υψηλ. είχε κατά νου το βασικό του σχέδιο: να κατέβει στην Ελλάδα.

    Το κλίμα στο Ιάσιο, κυρίως, και στο Γαλάτσι είχε γίνει εχθρικό για τον Υψηλ. και την Επανάσταση. Σε αυτό συντέλεσαν τόσο η στάση της Ρωσίας όσο και οι αφορισμοί του Πατριαρχείου.