2. Στην Ανατολική Στερεά και στην Εύβοια

      1. Στις αρχές Ιουλ. ο Ομέρ πασάς της Καρύστου πήρε εντολή να εκστρατεύσει κατά της Ανατ. Στερεάς. Αποβίβασε στον Ωρωπό 3.000 άντρες. Ο Γκούρας έσπευσε στο Μαραθώνα να τον αντιμετωπίσει με 600 άντρες και τους Ρούκη, Μαμούρη και Πρεβεζιάνο. Στις 5/7 σημειώθηκαν οι πρώτες αψιμαχίες. Ακολούθησαν έφοδοι του τουρκικού ιππικού και των γενιτσάρων που αποκρούστηκαν. Ο αγώνας ήταν πεισματώδης και θα κατέληγε με ήττα των Ελλήνων αν πάνω στην κρίσιμη καμπή του δεν ερχόταν από τον Ισθμό ο Ευμορφόπουλος με ενισχύσεις. Οι Τούρκοι τράπηκαν σε φυγή αφήνοντας 260 νεκρούς.

     2. Η τουρκική δύναμη αποσύρθηκε στο Καπανδρίτι, ενώ οι Γκούρας και Ευμορφόπουλος γύρισαν στην Αθήνα. ΄Ελληνες αγωνιστές κατέλαβαν το Κατσιμίδι, απέναντι από τους Τούρκους. Ενώ ο Γκούρας ετοιμαζόταν να χτυπήσει το Καπανδρίτι, έλαβε είδηση ότι 8.000 Τούρκοι ξεκίνησαν από τη Λαμία για την Αθήνα. ΄Εφυγε εσπευσμένα. Ο Ομέρ, θεωρώντας ότι ο Γκούρας δείλιασε, έστειλε κατά των Αθηνών 600 άντρες (20/7). Η σύγκρουση έγινε στους πρόποδες του Λυκαβηττού. Οι Τούρκοι υποχώρησαν αφήνοντας 60 νεκρούς.

     Στις 3/8 τουρκικό ιππικό επιχείρησε νέα έφοδο κατά των Αθηνών. Η μάχη διεξήχθη στις στήλες του Ολυμπίου Διός. Οι Τούρκοι υποχώρησαν. Τότε ο Γκούρας οργάνωσε επιχείρηση κατά του τουρκικού στρατοπέδου του Καπανδριτίου. Ο Ομέρ αποτραβήχτηκε στον Κάλαμο. Ο Γκούρας του επιτέθηκε κι εκεί. Αρχικά η έκβαση της σύγκρουσης έκλινε προς τους ΄Ελληνες. Επίθεση, όμως, του τουρκικού ιππικού διασκόρπισε τους ΄Ελληνες. Ο Γκούρας μόλις διασώθηκε.

    Στα μέσα Αυγούστου ο Ομέρ επέστρεψε στην Εύβοια όχι ευχαριστημένος από το εγχείρημά του.

      3. Τον Ιούν. ο Δερβίς πασάς στρατοπέδευσε στο Λιανοκλάδι με 10.000 στρατό για να κινηθεί προς τη Γραβιά και τα Σάλωνα με τελικό προορισμό τη Ναύπακτο. Προηγουμένως έστειλε δύναμη στα Βλαχοχώρια για να επιτηρήσει 300 αιχμάλωτες ελληνικές οικογένειες. Αυτές οι κινήσεις δραστηριοποίησαν και την ελληνική πλευρά. Μια ισχυρή δύναμη υπό τους Ράγκο, Λιακατά, Στορνάρη κ.ά. κινήθηκε προς τα Αγραφα· μια άλλη υπό τους Σαφάκα, Βαλτινό, Καραϊσκάκη κ.ά. προς το Λιδωρίκι· μια τρίτη υπό τους Πανουργιά, Δράκο κ.ά. προς την Ανατ. Στερεά-Σάλωνα. Οι Σαφάκας, Σκαλτσάς και Κοντογιάννης παράλληλα επιτέθηκαν στα Βλαχοχώρια κι ελευθέρωσαν τις 300 ελληνικές οικογένειες.

      Στις 8/7 ισχυρή εχθρική δύναμη επιτέθηκε στην Μπινίτσα σε μικρή δύναμη του Σκαλτσά. Από τη Μουσουνίτσα έσπευσε ο Σαφάκας με 350 άντρες. Τρεις φορές ο εχθρός κυρίευσε τις ελληνικές θέσεις και άλλες τόσες τις έχασε. Την τέταρτη φορά οι ΄Ελληνες επικράτησαν.

     4. Ισχυρή ελληνική δύναμη πήρε θέσεις στην ΄Αμπλιανη, μεταξύ Γραβιάς και Σαλώνων, όπου κατασκεύασαν 10 προμαχώνες. Στις 13/7 12.000 Αλβανοί κινήθηκαν από τη Γραβιά προς τα Σάλωνα. Στην ΄Αμπλιανη τους περίμεναν 3.000 ΄Ελληνες. Στην πρώτη βίαιη επίθεση οι ΄Ελληνες κάμφθηκαν. ΄Οταν, όμως, ήρθαν ενισχύσεις η κατάσταση άλλαξε. Η μάχη ήταν λυσσαλέα. Τα τουρκικά μέτωπα άρχισαν να σπάνε από τις αλλεπάλληλες ελληνικές επιθέσεις, ώσπου οι εχθρικές δυνάμεις διαλύθηκαν. Η μάχη κράτησε 9 ώρες. Οι Τούρκοι καταδιώχθηκαν και πέρα από τη Γραβιά. Οι τουρκικές απώλειες ξεπέρασαν τους 500, ενώ οι ελληνικές ήταν 37 νεκροί.

      5. Η ήττα στην ΄Αμπλιανη προκάλεσε μούδιασμα στους Τούρκους. Βλέποντας αυτό ο στρατηγός Λάμπρος Βέικος αποφάσισε να χτυπήσει τους Τούρκους στο στρατόπεδό τους στη Γραβιά. Αφού ενισχύθηκε και με άλλες δυνάμεις, στις 12/8 ξεκίνησε για το αιφνιδιαστικό χτύπημα. ΄Οταν έφθασαν στο Γαρδίκι κατάλαβαν ότι έγιναν αντιληπτοί. ΄Αλλαξαν πορεία και δια νυκτός έφθασαν στο χωριό Καλύβια έξω από τη Λαμία όπου υπήρχε ένας οχυρωμένος πύργος φρουρούμενος από 100 Τούρκους. Ο Βέικος αιφνιδίασε τη φρουρά και κατέλαβε τον πύργο.

     6. Στις 14/9 ένα μέρος του ελληνικού στρατού υπό τους Δράκο, Δαγκλή, Πανουργιά, Καλύβα και Καραϊσκάκη αποφάσισαν να χτυπήσουν τους Τούρκους και κινήθηκαν προς το χωριό Βόργιανη/Πάργιανη, κοντά στο τουρκικό στρατόπεδο.  Οι καπεταναίοι κατέλαβαν διάφορες θέσεις. Την επομένη 40 ΄Ελληνες άρχισαν να πυροβολούν το εχθρικό στρατόπεδο. Οι ΄Ελληνες περικυκλώθηκαν και κυρίως ο Πανουργιάς με το τμήμα του διέτρεξαν άμεσο κίνδυνο. Η μάχη με εναλλασσόμενες φάσεις κράτησε 4 ώρες. Με τον ερχομό ενισχύσεων υπό το Γιώτη Δαγκλή και το θάνατο του αρχηγού των Αλβανών η πλάστιγγα έκλινε υπέρ των Ελλήνων.

       7. Μια τουρκική δύναμη 4.000 βάδισε προς τη Σουβάλα για να φθάσει μέσω Παρνασσού στα Σάλωνα. Εκεί βρισκόταν ο Δυοβουνιώτης με 300 μαχητές που τους ανέκοψαν. Με την έλευση δε ενισχύσεων από τα Σάλωνα οι Τούρκοι τράπηκαν σε φυγή.

       Στις 7/10 ο Δερβίς πασάς εγκατέλειψε ξαφνικά και νύχτα στο στρατόπεδο της Γραβιάς και κατευθύνθηκε μέσω Λαμίας στη Λάρισα.

        8. Aπό το 1823 αρχηγός των όπλων στην Εύβοια ορίστηκε ο Οδ. Ανδρούτσος. Για να πετύχει, όμως, στις επιχειρήσεις του είχε ανάγκη από ναυτική σύμπραξη. Η Διοίκηση, μετά την άρνηση της Ύδρας και των Σπετσών, ανέθεσε αυτό το ρόλο στο στόλο των Ψαρών. Αυτοί δέχτηκαν μεν αλλά χρειάζονταν χρήματα για να οργανωθεί και κινηθεί ο στόλος. Η Κυβέρνηση ούτε χρήματα ούτε πυρομαχικά έστειλε. Εντούτοις οι Ψαριανοί έστειλαν 4 πλοία στη βόρεια Εύβοια και 6 στον κόλπο της Ερέτριας. Τα πλοία αποβίβασαν τον Ανδρούτσο με το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του κοντά στο Αλιβέρι και τον Κριεζώτη με 280 στρατιώτες κοντά στην Κάρυστο.

      9. Ο Ανδρ. μετέφερε το στρατόπεδό του κοντά στη Χαλκίδα, προετοιμαζόμενος να την πολιορκήσει. Συγκέντρωσε 3.000 άντρες που πολιόρκησαν την πόλη από την ξηρά. Τα ψαριανά πλοία ανέλαβαν την πολιορκία από τη θάλασσα.

      Ο Ομέρ πασάς μάλλον αιφνιδιάστηκε από την έκταση της πολιορκίας. Επιχειρούσε επικίνδυνες εξόδους για εφόδια με αποτέλεσμα ν’ αποδεκατίζονται οι στρατιώτες του. Οι Τούρκοι της πόλης, πιεζόμενοι από τις ελλείψεις τους, ζητούσαν από τον Ομέρ να παραδώσει το φρούριο στους ΄Ελληνες. Αυτός κατέπνιξε με βία την οχλαγωγία. Οι ΄Ελληνες δεν είχαν πυροβόλα για να χτυπήσουν το φρούριο. Παράλληλα άρχισαν ν’  αντιμετωπίζουν οξύτατα προβλήματα σε χρήματα, τροφές κτλ. Στο μεταξύ μερικά πλοιάρια, και ιδίως ένα οπλισμένο αυστριακό, εφοδίασαν το φρούριο με τρόφιμα.

       Εκκλήσεις στην ΄Υδρα και στις Σπέτσες να στείλουν πλοία δεν εισακούστηκαν. Αντίθετα, τουρκικός στόλος αναχώρησε από την Κων/πολη. ΄Ετσι, στις αρχές Απρ. οι Ψαριανοί ανακάλεσαν το στόλο τους για ν’ αντιμετωπίσει τον επικείμενο κίνδυνο. Στις 20/4 ο Ανδρ. έκαμε νέα έκκληση στην Κυβέρνηση για ναυτικές ενισχύσεις, αναγκαίες για τη σωτηρία της Εύβοιας και των Ψαρών. ΄Εμεινε κι αυτή άκαρπη. Περί άλλα ετύρβαζε η κυβέρνηση του Γ. Κουντουριώτη.

     Στις 24/4 έφθασε στον κόλπο του Ευρίπου ο τουρκικός στόλος και στη συνέχεια αποβίβασε στρατό στη Χαλκίδα. Το ελληνικό στρατόπεδο διαλύθηκε. Ο Ανδρ. με το στρατό του πέρασε στην απέναντι Στερεά.

    10. Το τέλος της πολιορκίας της Καρύστου: Στις αρχές Μαρτίου ο Κριεζώτης με μικρή στρατιωτική δύναμη επανέλαβε την πολιορκία της Καρύστου. Το φρούριο υπερασπιζόταν ο Αχμέτ Κεχαγιάς. Σε πολύωρη πεισματώδη μάχη σκοτώθηκαν κι αιχμαλωτίστηκαν πολλοί Τούρκοι, ανάμεσά τους και ο Κεχαγιάς που στάλθηκε στα Ψαρά. Έτσι, ανυψώθηκε μεν το φρόνημα των Ελλήνων αλλά λιγόστεψαν τα εφόδιά τους. Καταλυτικό όμως ρόλο έπαιξε η άφιξη στην Εύβοια του τουρκικού στόλου. Στις αρχές Μαΐου διαλύθηκε και αυτό το ελληνικό στρατόπεδο. Ο Κριεζώτης εγκατέλειψε την Εύβοια.

    Τη διάλυση των ελληνικών στρατοπέδων συνόδευσαν σκηνές φρίκης και αγριότητας εκατέρωθεν. Η Εύβοια επανήλθε στη σκλαβιά.